<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
<title>Institutos Universitarios</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/4576" rel="alternate"/>
<subtitle/>
<id>http://hdl.handle.net/10366/4576</id>
<updated>2026-06-13T21:10:38Z</updated>
<dc:date>2026-06-13T21:10:38Z</dc:date>
<entry>
<title>Design and optimization of piezo-thermoelectric hybrid power generation in a small-scale thermoacoustic engine prototype</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171751" rel="alternate"/>
<author>
<name>Alinia Bengar, Hossein</name>
</author>
<author>
<name>Khojastehpour, Mahdi</name>
</author>
<author>
<name>Khodabakhshian, Rassool</name>
</author>
<author>
<name>Shahgoli, Gholamhossein</name>
</author>
<author>
<name>Arribas Sánchez, Juan Ignacio</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171751</id>
<updated>2026-06-09T00:00:39Z</updated>
<published>2026-05-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[EN]This study aims to design, build, and optimize the performance of a small-scale thermoacoustic engine (TAE) prototype hybrid (piezoelectric/thermoelectric) power generation. Independent variables are predicted using the quadratic model, which are selected based on ANOVA analysis for best fit of experimental data. A Box-Behnken Design (BBD) is applied with 20 treatments. The independent variables considered for evaluation included run time (5–15 min), hot-side heat exchanger (HX) temperature (400–600 °C), resonator length (0.402–0.604 m), cold-side HX temperature (0–27 °C) and working gas (air, N2, CO₂). The results show that the hot-side HX temperature had a significant impact on the total output power (P total), whereas the cold-side HX temperature and resonator length had a relatively mild effect on P total. The working gas type and run time also do not have a significant impact on P total. The optimal conditions for a maximum P total of 65 mW were achieved using nitrogen (N2) as the working gas, under a hot-side HX temperature of 585 °C, resonator length of 0.518 m, and cold-side HX temperature of 2.025 °C. The good fit between experimental and predicted values under optimal conditions confirms the accuracy of the model. Results demonstrate this TAE potential for industrial waste heat recovery application, despite long-term material stability at high temperatures need to be further investigated.
</summary>
<dc:date>2026-05-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Auditory Sensitivity in Autism: A Systematic Review of Mismatch Negativity and Mismatch Field Responses</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171673" rel="alternate"/>
<author>
<name>Cacciato Salcedo, Sara</name>
</author>
<author>
<name>Jaokar, Shreya</name>
</author>
<author>
<name>Ingham, Neil J.</name>
</author>
<author>
<name>Malmierca, Manuel S.</name>
</author>
<author>
<name>Petrinovic, Marija M.</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171673</id>
<updated>2026-06-02T00:02:37Z</updated>
<published>2026-05-17T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Auditory mismatch responses—mismatch negativity (MMN) and mismatch fields (MMF)—are well established electrophys-iological markers of automatic auditory discrimination supported by short-term sensory memory. These responses, typicallyelicited using passive oddball paradigms, are increasingly used to investigate sensory and language processing in autism. Thissystematic review synthesizes findings from 55 studies comparing MMN and MMF responses in autistic and typically developing(TD) individuals across childhood, adolescence, and adulthood. Using the Synthesis Without Meta-analysis (SWiM) framework,we identified consistent evidence for smaller MMN amplitudes and reduced MMF power in autistic children and adolescentsrelative to TD peers, particularly in response to frequency, duration, and speech-based deviants. Studies also frequently reportedlonger mismatch latencies in autistic participants and associated these delays with language difficulties and heightened auditorysensitivity. Although some studies reported age-related convergence in MMN and MMF measures between autistic and TDgroups in later childhood or adolescence, greater right-hemisphere lateralization in autistic individuals emerged as a consistentfinding across both speech and non-speech paradigms, suggesting differences in hemispheric weighting for auditory process-ing of linguistic and non-linguistic cues. To explain interindividual and developmental variability in mismatch responses, wepropose a precision-weighted predictive coding account, in which divergent assignment of confidence to sensory predictionerrors may contribute to autism-related differences. While study quality was generally fair, methodological heterogeneity, un-derrepresentation of females, and limited cross-cultural sampling constrain generalizability. Future research should prioritizelongitudinal, sex-stratified, and culturally diverse designs, using standardized protocols and collaborative data practices. MMNand MMF responses hold promise as non-invasive translational biomarkers of early-stage sensory prediction and neurodevelop-mental variation in autism
</summary>
<dc:date>2026-05-17T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Temporal dynamics of contextual processing in the inferior colliculus of a rat model of autism: Sex- and age-dependent trajectories</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171672" rel="alternate"/>
<author>
<name>Cacciato Salcedo, Sara</name>
</author>
<author>
<name>Lao Rodríguez, Ana Belén</name>
</author>
<author>
<name>Malmierca, Manuel S.</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171672</id>
<updated>2026-06-02T00:02:08Z</updated>
<published>2026-05-10T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[EN] In autism, sensory differences have been linked to altered contextual processing and to how temporal structure supports the formation of regularities and predictions. Here, we examined how temporal and contextual auditory processing are shaped by sex, development, and prenatal valproic acid (VPA) exposure in the non-lemniscal inferior colliculus at low sound levels. Single-unit recordings from control and VPA-exposed rats were obtained using oddball and cascade paradigms, allowing dissociation of mismatch (iMM), repetition suppression (iRS), and prediction-error (iPE) components in both response magnitude and latency.In control animals, maturation selectively reorganized contextual and predictive processing in females, shifting responses toward reduced repetition suppression and increased prediction-error signaling. This shift was accompanied by longer response latencies, indicating a broader temporal integration window. Compared to male rats, adult females displayed prediction-driven, with reduced adaptation bias, of mismatch responses.In contrast, prenatal VPA exposure disrupted this sex- and age-dependent pattern, particularly in females, producing reduced response magnitude together with earlier response peaks. These findings reveal a female-specific reorganization of subcortical contextual processing and demonstrate that sex, age, and prenatal VPA exposure-related effects can dissociate response strength from temporal deployment. Collectively, our results highlight the role of temporal dynamics in contextual computation within the auditory midbrain and support the contribution of early subcortical circuits to autism-related sensory processing
</summary>
<dc:date>2026-05-10T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>MSK1 mediates BDNF-dependent MeCP2-S421 phosphorylation in postnatal striatal development and psychiatric-relevant behaviours</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171671" rel="alternate"/>
<author>
<name>Varela Andrés, Natalia</name>
</author>
<author>
<name>Hernández del Caño, Carlos</name>
</author>
<author>
<name>Cebrián León, Alejandro</name>
</author>
<author>
<name>Blanco de la Iglesia, Adrián</name>
</author>
<author>
<name>Los Arcos-López de Pariza, Izaskun</name>
</author>
<author>
<name>Santos Fernández del Campo, Inés</name>
</author>
<author>
<name>García Losada, Sandra</name>
</author>
<author>
<name>Arévalo Martín, Juan Carlos</name>
</author>
<author>
<name>Sánchez Martín, Manuel Adolfo</name>
</author>
<author>
<name>Bajo Grañeras, Raquel</name>
</author>
<author>
<name>Martín, Ricardo</name>
</author>
<author>
<name>Sánchez Aguilera, Alberto</name>
</author>
<author>
<name>Merchán, Miguel.A.</name>
</author>
<author>
<name>Deogracias, Rubén</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171671</id>
<updated>2026-06-02T00:01:56Z</updated>
<published>2026-05-18T00:00:00Z</published>
<summary type="text">Brain-derived neurotrophic factor (BDNF) is a master regulator of neuronal differentiation and inhibitory circuit maturation in the&#13;
mammalian brain. Yet, its downstream mediators in distinct neuronal populations remain incompletely defined. Here, we identify&#13;
mitogen- and stress-activated kinase 1 (MSK1) as a critical mediator of BDNF signalling during postnatal striatal development. MSK1&#13;
expression predominates in GABAergic neurons across the cortex and striatum, with region-specific dynamics: MSK1 expression in&#13;
cortical GABAergic interneurons declines from postnatal day 5 (P5) to day 30 (P30), while expression in striatal GABAergic medium&#13;
spiny neurons (MSNs) persists into adulthood. Using a novel Msk1IV KO mouse model, generated by deleting exon IV of Msk1, we&#13;
find that striatal volume and MSN dendritic complexity decrease by P60, without cortical neuron alterations, underscoring MSK1´s&#13;
striatal-specific role. Mechanistically, MSK1 drives BDNF-induced MeCP2 phosphorylation at serine 421 in MSNs via MAPK/ERK,&#13;
independently of CaMKII, forming a nuclear complex with MeCP2, thus amplifying MSK1´s role in transcriptional regulation. This&#13;
MSK1-MeCP2 signalling is also involved in BDNF-dependent and independent morphological developmental processes of cultured&#13;
striatal neurons. Accordingly, Msk1IV KO striatum shows dysregulated GABAergic (Gad1, Gabrg3) and dopaminergic (Drd1, Drd2,&#13;
Drd3) gene expression, mirroring profiles in MeCP2 deficient models. Behaviourally, Msk1IV KO mice display hypersociability,&#13;
impaired nest-building, and increased depressive-like behaviour in the forced swimming test, contributing to striatal circuit&#13;
dysfunction. These findings link MSK1-mediated molecular disruptions to inhibitory circuit imbalances and behaviours reminiscent&#13;
of psychiatric disorders, positioning MSK1 as a potential therapeutic target for neurodevelopmental and psychiatric disorders,&#13;
including those associated with MeCP2 dysfunction.
</summary>
<dc:date>2026-05-18T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Formula vitae honestae</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171610" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171610</id>
<updated>2026-05-27T07:03:34Z</updated>
<published>2023-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[GL]Gloriosissimo ac tranquillissimo et insigni catholicae fidei praedito pietate Mironi regi Martinus humilis episcopus.&#13;
1 Non ignoro, clementissime rex, flagrantissimam tui animi sitim sapientiae insatiabiliter poculis inhiare eaque te ardenter, quibus&#13;
moralis scientiae riuuli manant, fluenta requirere et ob hoc humilitatem meam tuis saepius litteris admonere ut dignationi&#13;
tuae crebro aliquid per epistolam scribens aut consolationis aut exhortationis alicuius etsi qualiacumque sint offeram dicta. Sed&#13;
quamuis hoc a me laudabile tuae pietatis exigat studium, scio tamen tenuitati meae insolentem continuo a cautis impingi roteruiam, si regalis reuerentiae grauitatem aut assiduis aut uilibus, ut libet, dictis attingam. Et ideo ne aut ego licentia piae inuitationis abuterer loquendo aut uestro magis desiderio obsisterem reticendo, libellum hunc nulla sophismatum ostentatione politum, sed planitie purae simplicitatis exertum capacibus fidenter auribus obtuli recitandum.
</summary>
<dc:date>2023-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>A Formula vitae honestae</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171609" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171609</id>
<updated>2026-05-27T07:02:54Z</updated>
<published>2023-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[GL]O pequeno tratado filosófico da Formula vitae honestae parte das catro virtudes cardinais —prudencia, magnanimidade, continencia e xustiza—para crear unha guía moral que permita levar unha vida recta, ou, como di o propio título da obra, unha vida honesta. Esta obra foi composta por Martiño de Dumio no século vi, en concreto entre os anos 570 e 579, período en que Miro gobernou o reino suevo (desde a súa coroación ata a súa morte), dado que a obra vai dedicada a este rei de maneira explícita (Mironi regi).&#13;
Na Formula conflúen dous dos motivos que aparecen na produción de Martiño de Dumio: o tema moral, que neste caso toma a base do estoicismo senequiano para moldealo ao ascetismo cristián, e o fondo pedagóxico (como ocorre no seu De correctione rusticorum), que se mantén, neste tratado, intimamente ligado ao contexto político do seu tempo. Na sociedade sueva deste período non había unha separación clara entre o ámbito civil e o relixioso, polo tanto a vida do bracarense, en canto que máximo representante eclesiástico da arquidiocese de Braga, non pode desligarse da vida política. A influencia do bispo foi crecendo&#13;
desde a súa chegada á Gallaecia e incrementouse co ascenso ao poder do rei Miro, de quen fora mentor cando este era aínda príncipe, é dicir, durante o reinado do seu pai Teodomiro (quen reinou desde o ano 559 ata o 570).&#13;
Pasa entón Martiño a exercer o papel de conselleiro e convértese na persoa de confianza do rei e nunha figura fundamental entre as personalidades eclesiásticas que tiveron influencia sobre Miro.
</summary>
<dc:date>2023-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Cultura Abierta</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171608" rel="alternate"/>
<author>
<name>Martínez Abad, Fernando</name>
</author>
<author>
<name>Jiménez López, Jorge</name>
</author>
<author>
<name>Lázaro Blanco, Begoña</name>
</author>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<author>
<name>Sánchez Prieto, José Carlos</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171608</id>
<updated>2026-05-27T00:02:49Z</updated>
<published>2019-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]Este proyecto nace con el interés de dar respuesta a la dificultad de acceso a la cultura por parte de colectivos en riesgo de exclusión, derecho fundamental escasamente atendido.&#13;
Para ello se promueve la difusión del patrimonio material e inmaterial desde la Universidad de Salamanca, sensibilizando a diferentes colectivos sobre su importancia gracias a la metodología de Aprendizaje y Servicio (ApS).
</summary>
<dc:date>2019-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>La Formula uitae honestae: el manuscrito 1007B del Archivo Histórico Nacional, un nuevo testimonio hispánico</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171607" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171607</id>
<updated>2026-05-27T00:02:53Z</updated>
<published>2018-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">La Formula uitae honestae es un breve tratado de carácter filosóficomoral que, partiendo de la razón natural y a través del orden de las cuatro virtudes cardinales (prudentia, magnanimitas, continentia, iustitia), propone unos preceptos básicos de conducta que permitan llevar una vida honesta.&#13;
La autoría de la obra pertenece a Martín de Braga (Martinus Bracarensis o Dumiensis, †579), obispo y abad de la Gallaecia que fue uno de los grandes personajes de la antigua literatura hispano-cristiana y conocido principalmente por ser considerado el apóstol que convirtió a los suevos al cristianismo. Sin embargo, se atribuyó a Séneca a lo largo de la Edad Media. ¿Por qué sucedió esto? En algún momento de la transmisión se perdió en una de las ramas (parte de la rama β) de la tradición textual&#13;
que hoy conocemos el prólogo, una carta nuncupatoria en la que el autor decía que él, Martín de Braga, dedicaba la obra al rey suevo Miro, y que la obra se titulaba Formula uitae honestae. Al perderse este proemio se atribuyó la obra a Séneca, tanto por la temática como por el estilo que se utiliza en la obra, y así se transmitió a partir del siglo xii, habitualmente bajo el título De quattuor uirtutibus cardinalibus, aunque la atribución a Séneca más temprana se encuentra ya en el siglo x, en el catálogo de San Emmeram (Becker 42) nº 463: «Liber Senecae de IV virtutibus». Petrarca será el primero que señale el error siglos más tarde (Epistolae rerum senilium II, 4).&#13;
Se realizaron numerosas copias de este opúsculo de las que da muestra la gran cantidad de manuscritos conservados repartidos por toda la geografía europea, lo que hace que su transmisión textual sea no sólo extensa, sino también compleja.
</summary>
<dc:date>2018-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Los primeros incunables del De quattuor uirtutibus</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171605" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171605</id>
<updated>2026-05-27T00:02:55Z</updated>
<published>2020-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]Cuando hablamos del «de qvattvor virtvtibvs cardinalibvs», hacemos referencia a la Formula uitae honestae (CPL 1080), su título originario, que no fue, sin embargo, el más utilizado en su transmisión. Esta obra de Martín de Braga es un breve tratado latino del siglo vi de carácter filosófico-moral, que expone una norma de conducta que debe ser adquirida y practicada para llegar a la honestidad. No se trata, por lo tanto, de una obra de doctrina cristiana en su sentido más estricto, sino de un relato breve que, partiendo de la razón natural y a través del orden de las cuatro virtudes cardinales (prudentia, magnanimitas, continentia,&#13;
iustitia), propone unos preceptos básicos asentados en la actividad humana. La autoría de la obra, a pesar de pertenecer a Martín de Braga, se atribuyó a Séneca a lo largo de la Edad Media, ya que en el proceso de transmisión se perdió en una de las ramas de la tradición textual que hoy conocemos (en concreto en parte de la rama β) el prólogo, una carta nuncupatoria en la que el autor afirmaba que él, Martín de Braga, dedicaba a obra al rey suevo Miro, y que la obra se titulaba Formula uitae honestae.&#13;
De ahí que este pequeño tratado, que gozó de una gran popularidad y difusión por Europa a lo largo de la Edad Media, se leyese como anónimo, perdiendo de esta manera la paternidad literaria de Martín de Braga. Muy pronto se atribuyó la obra a Séneca, tanto por temática como por estilo, y así se transmitió a partir del siglo xii, cuando pasó a titularse De quattuor uirtutibus cardinalibus.
</summary>
<dc:date>2020-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>El libro de las cuatro virtudes de Alfonso de Cartagena</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171604" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171604</id>
<updated>2026-05-27T00:02:34Z</updated>
<published>2021-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]La traducción castellana de la Formula uitae honestae de Martín de Braga, titulada Libro de las cuatro virtudes, fue realizada por Alfonso de Cartagena y transmitida a través del corpus conocido como los Tratados de Séneca. Conservamos esta obra dentro de la rama δ (y δδ) de los Tratados, el tipo más completo dentro de la transmisión, ya que incluye una serie de doce libros que se corresponden con traducciones a la lengua castellana de obras morales de Séneca o adscritas a él.&#13;
Dentro de las obras apócrifas se encuentra este pequeño tratado cuya autoría se atribuyó a Séneca ya en la tradición latina del texto. Este problema de transmisión surge a raíz de la pérdida de la salutatio y el proemio de la Formula, donde se indicaban tanto el destinatario, el rey Miro, como el autor y el título de la obra.
</summary>
<dc:date>2021-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Una aproximación a la recepción impresa del De quattuor uirtutibus de Pseudo Séneca</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171603" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171603</id>
<updated>2026-05-27T00:02:42Z</updated>
<published>2023-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">El De quattuor uirtutibus o De quattuor uirtutibus cardinalibus, no es sino una versión ligeramente modificada de la Formula uitae honestae (CPL 1080), obra de Martín de Braga († 579), aunque atribuida erróneamente a Séneca en esta segunda versión, que había perdido la salutatio y el proemio, lugares donde se mencionaba el autor, el dedicatario y el título.&#13;
Este título debió formar parte de la tradición del texto antes de desprenderse la obra de su autor y título original, pues en gran parte de los manuscritos más antiguos aparecen ya ambas denominaciones para aludir a la obra. Además, un autor cercano a la época de composición del tratado, Isidoro de Sevilla, señala ya esta obra en su De uiris illustribus (CPL 1206) (cap. 22) con un título asimilado al contenido y no al que aparece de manera explícita en el prólogo, a pesar de reconocer la autoría del Bracarense: «cuius quidem ego ipse legi librum de differentiis quattuor uirtutum».&#13;
Bajo esta forma, la obra, favorecida por la falsa autoría, disfrutó de una amplia difusión en Europa durante toda la Edad Media y parte del Renacimiento.&#13;
Esto ocurre especialmente en los siglos XIV y XV, época en la que es frecuente encontrar este pequeño tratado apócrifo inserto en corpora senequianos, es decir, acompañado de otras obras morales de Séneca o Pseudo Séneca, conjuntos habituales en la transmisión de la obra del autor cordobés en la Baja Edad Media. Debido a esto, y a la breve extensión del tratado, la recepción de la obra se ha producido mayoritariamente a través de códices misceláneos, dinámica que, como veremos, va cambiando a lo largo de su tradición impresa.
</summary>
<dc:date>2023-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Textos y versiones del Libro de los remedios contra la fortuna atribuido a Séneca</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171602" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171602</id>
<updated>2026-05-27T00:02:44Z</updated>
<published>2022-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]Durante el trabajo de preparación de la edición crítica del Libro de los remedios contra la fortuna surge la primera dificultad, perceptible ya en una lectura superficial, que no puede pasarse por alto antes de continuar con el proceso de emendatio y selectio: existen diferentes versiones de esta traducción. Esta cuestión fue ya señalada por estudiosos como Round [1998, 26-28], quien establece dos grupos: por un lado los manuscritos 8188 y 17803 de la BNE, y por otro el manuscrito 201 de la Biblioteca General Histórica de la Universidad de Salamanca; Accorsi, a cuya tesina sobre la doble redacción de la obra no hemos podido acceder, pero cuyos resultados conocemos gracias a Olivetto [2011, 57, n.2]; y Severin [2000, 9], que en su edición del manuscrito 82-6-10 de la Colombina relaciona la traducción del De remediis que aparece en este testimonio con la versión que ofrece el manuscrito T-III-4 de la Biblioteca del Monasterio del Escorial.&#13;
La compleja tradición y transmisión del De remediis fortuitorum afecta, sin duda, a su recepción y, por lo tanto, a las traducciones realizadas en lenguas romances, a cuyo estudio se traslada esta dificultad a la hora de establecer sus relaciones y su historia textual. Otro problema será, como ocurría ya en el caso del Libro de las cuatro virtudes –traducción de la Formula uitae honestae–, la complejidad en el formato y la estructura de esta traducción, cuyo estilo sentencioso, lleno de cortes y epígrafes, provocó numerosos cambios y confusiones a lo largo de su transmisión. Asimismo, su otra redacción, incluida de manera fragmentaria en la Copilaçión de algunos dichos de Séneca, debe ser analizada y cotejada con las diferentes versiones.&#13;
Es necesario analizar, por lo tanto, qué versiones existen de esta traducción y cuáles son sus carácterísticas principales y los testimonios que las representan, así como su relación respecto a la tradición conjunta de los conocidos como Tratados de Séneca y el modelo latino que las precede.
</summary>
<dc:date>2022-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>El bestiario de la Ecloga Theoduli. La utilización de los animales como desprestigio del paganismo</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171595" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171595</id>
<updated>2026-05-27T00:02:28Z</updated>
<published>2017-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]La Ecloga Theoduli es un poema bucólico del siglo IX, cuyo propósito es demostrar la superioridad del dogma cristiano frente a la superstición pagana. Para demostrarlo se sirve de la alegoría con la intención de asimilar el mito pagano a lo negativo desde la perspectiva cristiana, lo diabólico. Uno de los rasgos por los que podemos identificar lo demoniaco dentro de la obra, y de gran relevancia, es la aparición de animales que se relacionan en el pensamiento y el bestiario medieval cristiano con el diablo. Este estudio ofrece un análisis de la alegoría animal que aparece en la Ecloga Theoduli para demostrar la asimilación daimónica de su aparición en las intervenciones paganas.; [EN]The Ecloga Theoduli is a bucolic poem from the ninth century whose purpose is to demonstrate the superiority of Christian dogma over pagan superstition. To prove this, the allegory is used seeking to assimilate the pagan myth to the negative things from a Christian perspective, the diabolism.&#13;
One of the traits that can identify the demonic in the work, and highly relevant, is the appearance of animals related to the devil in medieval Christian thought and bestiary. This paper provides an analysis of the animal allegory that appears in the work to demonstrate the daimonic assimilation of its appearance in the pagan interventions.
</summary>
<dc:date>2017-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>La Ecloga Theoduli en el impreso de Centenera de 1492: Transcripción crítica y traducción</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171594" rel="alternate"/>
<author>
<name>Ranero Riestra, Laura</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171594</id>
<updated>2026-05-27T00:02:54Z</updated>
<published>2015-01-01T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[ES]La Ecloga Theoduli es un poema bucólico de 344 versos datado en el siglo ix cuyo fin es demostrar la superioridad del dogma cristiano frente a la superstición pagana a través de las intervenciones de dos pastores: Alithia (muchacha cristiana) y Pseustis (hombre pagano), mediados por Frónesis. Esta égloga de carácter alegórico fue estampada en 1492 por Antón de Centenera en Zamora, siendo éste el único testimonio impreso de la obra realizado en territorio hispánico. En esta contribución se presenta, por vez primera, una transcripción crítica del texto ofrecido por dicho incunable y una traducción del mismo, tratándose de la primera traducción completa al castellano de esta obra, una de las más relevantes de la poesía mediolatina.; [EN]The Ecloga Theoduli is a bucolic poem of 344 verses dating from the ninth century whose purpose is to demonstrate the superiority of Christian dogma against pagan superstition through the intervention of two pastors: Alithia (Christian girl) and Pseustis (pagan boy), mediated by Fronesis. This allegorical eclogue was print in 1492 by Anton de Centenera in Zamora, being the only printed testimony of the work done in the Hispanic territory. This&#13;
paper presents, for the first time, a critical transcription of the text provided by such incunable and its translation, being the first complete translation into Spanish of this work, one of the most important of medieval Latin poetry.
</summary>
<dc:date>2015-01-01T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Ndfip2 in TrkA-expressing sensory neurons regulates noxious mechanosensation through control of TrkA signaling and protein levels</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171519" rel="alternate"/>
<author>
<name>Cañada García, Daniel</name>
</author>
<author>
<name>Hernández García, Ana María</name>
</author>
<author>
<name>Vicente García, Cristina</name>
</author>
<author>
<name>Valero, Jorge</name>
</author>
<author>
<name>Ayon-Olivas, Maurilyn</name>
</author>
<author>
<name>Kumar, Sharad</name>
</author>
<author>
<name>Sendtner, Michael</name>
</author>
<author>
<name>Arévalo, Juan Carlos</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171519</id>
<updated>2026-05-21T00:03:02Z</updated>
<published>2026-03-31T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[EN]Nociception, the neural process underlying pain detection, is modulated by the NGF/TrkA signaling axis. Although anti-NGF antibodies can alleviate chronic pain, their clinical application is limited by adverse effects, underscoring the need to identify downstream regulators of this pathway. One such mechanism involves TrkA ubiquitination mediated by Nedd4 E3 ubiquitin ligases, whose activity is modulated by Nedd4 family interacting protein 2 (Ndfip2). Notably, Ndfip2 expression is regulated by TrkA signaling under pain conditions. Here, we characterize the physiological and molecular roles of Ndfip2 in sensory neurons. We demonstrate that Ndfip2 localizes to the endoplasmic reticulum and Golgi apparatus and interacts with TrkA in sensory neurons. Conditional deletion of Ndfip2 in TrkA-expressing cells selectively alters mechanical nociception. Mechanistically, loss of Ndfip2 decreases total TrkA protein levels, downstream activation, and cell-surface exposition, particularly in male-derived dorsal root ganglia neurons. Conversely, Ndfip2 expression reduces mature glycosylated TrkA and promotes the accumulation of non-glycosylated forms, consistent with impaired receptor maturation. Together, these findings identify Ndfip2 as a post-translational regulator of TrkA in TrkA-lineage sensory neurons and establish its in vivo role in mechanical nociception.
</summary>
<dc:date>2026-03-31T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
<entry>
<title>Genetically modified bone marrow cells halt mitral cell loss by modulating inflammation and protecting against DNA damage</title>
<link href="http://hdl.handle.net/10366/171518" rel="alternate"/>
<author>
<name>Díaz, David</name>
</author>
<author>
<name>Baranda Alonso, Eva María</name>
</author>
<author>
<name>Pérez Revuelta, Laura</name>
</author>
<author>
<name>Zapata-Acevedo, Juan Felipe</name>
</author>
<author>
<name>Torossian, Frédéric</name>
</author>
<author>
<name>Anginot, Adrienne</name>
</author>
<author>
<name>Alonso, José Ramón</name>
</author>
<author>
<name>Le Bousse-Kerdilès, Marie-Caroline</name>
</author>
<author>
<name>Weruaga, Eduardo</name>
</author>
<id>http://hdl.handle.net/10366/171518</id>
<updated>2026-05-21T00:02:48Z</updated>
<published>2026-05-16T00:00:00Z</published>
<summary type="text">[EN]Cell therapy is a promising strategy for tackling neurodegenerative diseases. The most outstanding results with this approach usually involve neuroprotection of damaged neurons at risk of death, but only with limited success. Current therapies are often based on the idea of “one gene, one disease, one drug” for single targets, a concept that limits their actual effectiveness. In contrast, combining different strategies can establish an advanced cell therapy that can slow down neuronal degeneration. In this study, we took advantage of the combination of cell and gene therapy, by transplanting bone marrow stem cells genetically modified to overexpress insulin-like growth factor 1 (IGF1) into a model of selective neurodegeneration, the PCD mouse. This animal is characterized by progressive neuronal loss in the olfactory bulb and alterations in IGF1 levels, among other symptoms. Using different techniques (cell cultures, viral transduction, cell transplants, flow cytometry, qPCR, ELISA, immunohistochemistry, advanced image analysis), our findings showed that neuronal death was virtually blocked, even 130 days after cell transplantation, a result clearly more successful than previous studies. The effects of this transplant are based in part on the regulation of neuroinflammation, increasing the proportion of reactive microglia and reducing that of proinflammatory microglia. In addition, IGF1 overexpression dramatically reduced DNA damage in mutant animals via IGF binding protein 3 pathway: this enhances neuroprotection by complementing the basal effect of cell therapy itself. In summary, our work supports the idea that combining therapeutic approaches and their synergies is a more effective tactic for combating neuronal loss.
</summary>
<dc:date>2026-05-16T00:00:00Z</dc:date>
</entry>
</feed>
